Een preview van het boek " De wereld van Oma Sientje"
Aan de Oranjelust nummer 50 staat een kast, een hele oude kast, hij valt bijna uit elkaar.
Maar is het wel een kast?
Het is de wereld van Oma Sientje...
De Kast van Anne-Marie
Wat een wind, dacht ik, terwijl ik mijn jas nog verder dichtritste. Charlie had ook geen zin om in de regen te lopen. "Je bent een echte hond!" zei ik tegen hem. Nadat hij toch een plasje had gedaan, tilde ik hem op en stopte hem in mijn jas. "Zo lekker warm," mompelde ik en gaf hem een kus op zijn kop. Inmiddels regende het harder en ik begon wat sneller te lopen. Ik kon nog maar net de straat zien, maar omdat ik hier al heel lang woon, wist ik gelukkig waar ik liep. Na 5 minuten stopte het ineens met regenen. "Zo, Charlie, nu kun je weer zelf verder lopen."
Naast mij ging er ineens een deur open en meteen rinkelde er een belletje. Een mevrouw, met haar grijze haren door de war, een schortje voor en een bezem in haar hand, zei met een opgewekte vriendelijke stem: "Goedemorgen! U komt voor de kast?"
"De kast?" vroeg ik. "Nee hoor, ik ben mijn hondje aan het uitlaten". Het belletje rinkelde door de wind nog een keer. "Kom gauw binnen," zei ze, "het waait zo hard". Charlie was inmiddels al naar binnen gelopen. Hij was maar al te blij droog en uit de wind te zijn. Voordat ik Charlie kon pakken, zei ze: "Kijk, dit is hem", terwijl ze naar de achterkant van de winkel liep. In de hoek van de winkel stond, in het donker, een kast op een plank.
"Oh, maar..." begon ik, maar voordat ik nog iets kon zeggen begon de mevrouw te praten. "Hij staat hier al 50 jaar. Ik heb hem gekregen bij de winkelruimte, maar de kast kan niet open. De sleutel ontbreekt en ik zie gewoon dat hij bijna uit elkaar valt, maar ik had geen zin om hem open te breken". De mevrouw was er echt van overtuigd dat ik de kast kwam kopen. De hele winkel was verder leeg en er lag een hoopje vuil in het midden van de vloer.
Toen ik de kast wilde bekijken zag ik dat het een roodbruine kast was. Doordat de verf was afgebladderd, zag ik de houtnerf er doorheen. Ik telde 12 vierkante ruitjes en inderdaad een sleutelgat zonder sleutel. Ik kon de binnenkant van de kast niet bekijken omdat er een zwart doek hing achter de ruitjes. Het viel me op dat er een stuk papier uitstak achter de kast en door de gele kleur kon ik zien dat het een oud stuk papier was. "Mag ik dat stukje papier bekijken?" vroeg ik aan de mevrouw. Ik werd nieuwsgierig en kreeg kriebels in mijn buik...
Voorzichtig trok de mevrouw het papiertje achter de kast vandaan. "Pffff," zei ze, "gelukkig is het niet gescheurd". Ze gaf het aan mij en ik zag al dat er op het papiertje een tekst stond geschreven. Omdat de mevrouw mij vol verwachting aankeek, leek het mij een goed idee om het briefje voor te lezen.
Het briefje...
Geen idee dat u mij zocht, toch gewacht tot u mij kocht,
Altijd al naar mij op zoek, totdat na twee keer rinkelen van een bel, u mij vond.
Ook nieuwsgierig naar mijn binnenkant?
Zonder sleutel, u weet niet
welke wereld zich voor u ontvouwt.
Ik ben het begin en het eind dat u zoekt...
Ik hoop dat u mij vertrouwt.
Ik kreeg er kippenvel van, hoe kan dit? Ik heb helemaal geen kast nodig, maar ik heb inderdaad wel 2 keer de bel horen rinkelen. Heeft die mevrouw het misschien gedaan, dat briefje geschreven? Hoewel ik kan zien dat het briefje heel lang geleden is geschreven...Hoe wist ze dat ik voor de winkeldeur stond? Ik probeer alles te begrijpen! Mijn gedachten schieten in mijn hoofd heen en weer, maar ik begrijp het niet. Het enige wat ik wel weet is dat ik wel heel nieuwsgierig ben geworden. Wat is dit voor een kast?
Wat zit erin?
"Mag ik vragen; wat is de prijs van de kast?" vroeg ik aan de mevrouw. Ze pakte uit haar schort een bloknootje, niet groter dan haar hand. Ze begon te bladeren," ja, hier staat het, betaalt!"
"Hè, weet u dat zeker?" vroeg ik, “Ik heb hem niet betaald, misschien iemand anders?".
"Nou , wil je hem hebben?" vroeg ze nu een beetje ongeduldig.
"Ja, ik geloof het wel!" antwoorde ik.
Diezelfde avond werd de kast bij mij bezorgd. Die mevrouw? Die heb ik erna nooit meer gezien.
Openbreken...
Van mijn man Marco kreeg ik een hamer en een beitel. Met de achterkant van de hamer haalde ik eerst de vier grote spijkers uit het hout van de kast en heel voorzichtig zette ik de beitel tussen de deur en de stijl van de kast. Van boven naar beneden klopte ik heel voorzichtig. Ik kon merken dat de kastdeur vastgeplakt zat. Wat spannend, wat zou er toch in de kast zitten? Misschien oude boeken, foto's of tekeningen van wat dan ook. Toen ze gisteren de kast naar binnen tilden, leek hij wel heel zwaar. Ik sloeg de beitel iets dieper en wrikte hem nog steeds voorzichtig heen en weer. Ineens floepte de deur open en er kwam meteen een stoffige lucht uit de kast. Ik moest ervan hoesten. Ik kon zien dat het pikdonker was in de kast.
Ik legde de beitel en de hamer op mijn bureau, naast de kast en opende de deur helemaal. Ik keek in de kast en zag... niets. De kast was helemaal leeg. Ohh nee, toch niet, in een hoekje van de bovenste plank stond een glazen stolp. Daarnaast stond een oude telefoon. Ik was een beetje teleurgesteld. Er waren drie planken en er stond bijna niets op. Nou ja, niets behalve heel veel stof, een stolp en een hele oude telefoon!
Ik bekeek de planken nog een keer van onder tot boven en me ook opviel was dat het leek te waaien in de kast. Maar dat zal wel tocht zijn, dacht ik. Ik plofte op mijn stoel om even na te denken. Nu zit ik met een lege kast, wel een mooie kast, maar ik had helemaal geen kast nodig. Het briefje heeft mijn nieuwsgierigheid gewekt, maar omdat hij toch al was betaald wilde ik de kast wel hebben. Maar wat moet ik er nu mee?
De Droom
Die nacht had ik een droom. Ik was poppetjes aan het maken, met kleertjes en in de kast maakte ik een wereld. Voor elk poppetje een huisje. Het bijzondere was dat ik elk poppetje een naam gaf. Ik was helemaal verliefd op elk poppetje."
De droom liet me niet meer los.
Ik wilde in de kast een wereld creëren, met voor elk poppetje een huis om in te wonen. En voordat ik het wist, had ik het zwarte gordijn verwijderd en was ik begonnen met het schuren van de binnenkant van de kast. Goh, wie zal ik allemaal gaan maken?
Het was mijn wereld, mijn idee. Ik mocht maken wat en wie ik wilde...
Ineens dacht ik weer aan het briefje waarop stond: "Ook nieuwsgierig naar mijn binnenkant? Zonder sleutel, u weet niet welke wereld zich voor u ontvouwt". Voordat ik hetzelf wist vertelde het briefje mij al dat er een wereld in de kast zou ontstaan...
De Pipoltjes
Toen de kast zo goed als klaar was, was het tijd om de kroon op mijn werk te maken: De Pipoltjes, Ik maakte Buurvrouw Ria en zette haar in haar huisje, Bakker Piet zette ik achter de toonbank in de bakkerij, Boer Jan zette ik naast het aardappelkistje in zijn huis, De Wijsheer werkt in zijn studeerkamer en als laatste maakte ik Oma Sientje, een lief oud vrouwtje…
Ik zette ze voordat ze hun huisje ingingen eerst onder de stolp en sprak ze toe. Waarom ik ze toesprak kan ik niet uitleggen, maar het leek me goed om te doen. Ik vertelde wie ze waren, hoe ik ze had gemaakt en dat ik onvoorwaardelijk van ze houd.
Toen de kast klaar was...
Elke dag ging ik kijken in de kast. Wat was het mooi geworden. Ik kan wel zeggen dat het precies is geworden zoals ik het had bedacht. Op een dag zag ik dat er iemand in de kast was geweest. De Pipoltjes waren verschoven en ook lagen er spulletjes op een andere plek. Het licht was uit,.... De appeltjes hingen niet meer aan de bomen, maar lagen nu in een mand. Het tuinhekje stond open en Oma Sientje lag in bed! Wacht, dit is raar, dat heb ik niet gedaan...
Claire!!!!
"Ik riep mijn dochter erbij. "Heb jij dit gedaan, Claire?" Ze keek me met een verbaasde blik aan. "Nee, natuurlijk niet, het is toch jouw kast. Ik weet hoe zuinig je erop bent..." Ik dacht misschien ben ik het vergeten en heb ik het toch zelf gedaan. Ik vergat het voorval, en een week later ging ik weer in de kast kijken. Het licht stond aan en Boer Jan was ergens mee bezig om te maken. Nu werd het heel vreemd... allemaal waren ze weer ergens anders in de kast. Oma Sientje stond bij het aanrecht en haalde een appeltaart uit de oven. Buurvrouw Ria stapte bij Oma Sientje naar binnen, met over haar arm een gehaakte doek die ik er niet in had gelegd. Ze stonden wel allemaal stil. Dat was het gekke eraan, ze bewogen niet en toch bewogen ze.?"
Ook elke keer als ik de kast opende, kwam er een beetje tocht uit de kast, maar nu rook het niet stoffig meer, nu rook het heel fris. Wat het allemaal precies is, weet ik nog niet, maar ik ga het onderzoeken.
Youtube inhoud kan niet getoond worden met je huidige cookie-instellingen. Selecteer "Toestemmen & tonen" om de inhoud te zien en de Youtube cookie-instellingen te accepteren. Meer info kun je lezen in onze Privacyverklaring. Je kunt je altijd weer afmelden via je cookie-instellingen.
De tijd...
Ik had een idee: elke dag maakte ik foto's om te zien wat er in de kast gebeurde. Zo kon ik waarnemen wat er verschoof of veranderde. De ene dag lagen ze te slapen, de andere dag waren ze aan het werk en leek het ochtend. Maar helemaal zeker wist ik het niet. Dus dacht ik: als ik nou in de kast aan de muur bij Oma Sientje een klok hang, dan kan ik iets beter zien hoe laat het is. Zo gezegd, zo gedaan!
Ik had het klokje op 12 uur gezet, maar zodra ik de kastdeur dichtdeed, gingen de wijzers als een malle ronddraaien en bleven ze stilstaan op 15.15 uur. Omdat het buiten licht was, wist ik dat het in de middag moest zijn. Oma Sientje zat in haar stoel met een kopje thee. De zaag van Boer Jan hing halverwege in de lucht. Ik wist dat hij viel, maar hij was nog niet op de grond! Elk uur ging ik kijken en pas na twee uur lag de zaag op de grond. Ik hield de tijden een week lang bij en ontdekte uiteindelijk dat de tijd veel langzamer gaat in de kast. Een dag in deze wereld duurt in de kast drie dagen! Dus de ene dag is het ochtend, de volgende dag namiddag en avond, en de derde dag is het nacht.
Wil je graag weten hoe het verhaal verder gaat?
Dan kun je (samen met je ouders/verzorgers) het boek " De wereld van Oma Sientje" bestellen via onderstaande knop.